Book prices and movies

I was thinking about the upcoming movie of "The hunger games" and I asked my goddaughter, who's gonna be 18 at the end of the month, if she had ever heard about the books as they are young adult literature, but she had no idea what I was talking about. Nor any of her classmates had ever heard of the trilogy.
I first heard about the books and the movie about a year ago through a site I read from time to time, called Geek moms (although I'm not a mom yet), and they were so excited about the books that made me wanna read them too. For various reasons I started (and finished) reading them last month and loved them and now I've been whining to my husband to watch the movie although it doesn't have any spaceships or superheroes and other boy's stuff. He is gonna take me...the things you do for love...

I keep on talking... »

Us and the chicken

My husband doesn't really like eating chicken except as a chicken soup. I love eating chicken in every form possible except in a chicken soup. It don't hate it but it reminds me of hospital food or something but I do cook it for my husband's sake.
A few months earlier I found a recipe in a site that we both loved and it's so easy you can prepare it in no time and just leave it in the oven while you do your various household chores. I don't give you the original recipe as it is in Greek but I can provide it to anyone who's interested.

I keep on talking... »

The story of Marv

I wrote a story a while ago for a competition organized by "Lilja's library". I didn't win but I had fun with the story and here it is

I keep on talking... »

Economic crisis and tv shows

 My husband likes staying at home at his spare time. He is as content as a house cat if you leave him in front of his pc with a huge cup of coffee and an ashtray. Me, on the other hand, I'm like this a bit crazy cat that cannot possibly decide whether to stay in or go out and just as I might seem to be reading a very interesting something on my pc screen or on my kindle, I will raise my head and say "OMFG!!!! I'm bored out of my ass!!! Let's go someplace. NOW!!!". Yes, I'm that effing polite and that accurate about what I need, who are you my father? Gosh!

I keep on talking... »

Τούρτα Portal

  Από πέρυσι ήθελα να φτιάξω για τα γενέθλια του άντρα μου μια τούρτα βασισμένη στο Portal. Για όσους δεν το ξέρουν είναι ένα παιχνίδι με στοιχεία puzzle & action της εταιρίας Valve. Είναι από τα αγαπημένα παιχνίδια και των δυο μας αν και γω μόνο βλέπω τον Θοδωρή να παίζει γιατί το hand and eye coordination μου είναι για γέλια (δικά σας) και κλάματα (δικά μου). Anyways όμως φέτος όντας άνεργη και αφού παίζω το "η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά" αποφάσισα να φτιάξω για ΠΡΩΤΗ φορά στη ζωή μου, τούρτα και όχι απλώς τούρτα, portal themed. Το post αυτό είναι για την περιπέτεια μου.

I keep on talking... »

Όταν μεγαλώσω θα γίνω εξωγήινος

«Όταν μεγαλώσω θα γίνω εξωγήινος» είπε ο μικρός Ανδρέας και όλο το δωμάτιο ξέσπασε στα γέλια. Ο μικρός κοίταξε λίγο γύρω του, τον παππού και τη γιαγιά, τους γονείς του και τους πολλούς θείους, δεν καταλάβαινε καλά γιατί όλοι γελούσαν αλλά δεν τον πείραζε πολύ και άρχισε να γελά μαζί τους.

I keep on talking... »

Τα βιβλία...

Δεν θυμάμαι πως και πότε ξεκίνησαν όλα, δεν είμαι από τους ανθρώπους που καταγράφουν τέτοιες λεπτομέρειες, δεν τα συγκρατεί το κεφάλι μου τι να κάνουμε και ας λέει ο άντρας μου πως ότι κάνει ή λέει τα θυμάμαι για πάντα...το πότε έπιασα στα χέρια μου το πρώτο εξωσχολικό βιβλίο και ποιο ήταν αυτό, δεν το θυμάμαι.

I keep on talking... »

Τέλος...

Όταν ξεκινάει η πρώτη καθυστέρηση της περιόδου, όταν παίρνεις την πρώτη επιβεβαίωση της εγκυμοσύνης, θεωρείς ότι το "τέλος" θα έρθει σε 8-9 μήνες με κάτι που πλαντάζει στο κλάμα να βγαίνει από μέσα σου...
Δυστυχώς , μερικές φορές η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική και μπορεί το τέλος να έρθει εβδομάδες νωρίτερα απ' ότι θέλεις, μπορεί το σώμα σου να αποφασίσει να σφυρίξει την λήξη στις 6 εβδομάδες και ότι και να κάνεις εσύ, το σώμα σου δεν θα αλλάξει γνώμη... ότι σταματάει δεν ξαναρχίζει...
Δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, για την ακρίβεια η "παλίνδρομος κύηση" όπως λέγεται, είναι ένα πολύ σύνηθες φαινόμενο, συμβαίνει σε πάνω από το 70% των εγκύων... απίστευτο ε? Το ότι είναι σύνηθες όμως ένα γεγονός δεν πάει να πει και ότι μπορείς να το αντέξεις χαλαρά. Το ξέρουμε σχεδόν από την περασμένη Πέμπτη... ήταν η πιο δύσκολη μέρα, έκλαιγα, κοιμόμουν, ξυπνούσα και έκλαιγα πάλι λίγο...
Στην πορεία των ημερών και ειδικά το ΣΚ που ο Θοδωρής δεν δούλευε ήταν καλύτερα κάπως, χθες και προχθές σχεδόν οκ αλλά σήμερα... δεν ήθελα να πάω στον γιατρό για την τελική επιβεβαίωση... δεν ήθελα να το ακούσω...απλά δεν ήθελα και ας το ήξερα κατά βάθος...
Τρεις βδομάδες με την τρέχουσα τις έχω περάσει κλεισμένη μες το σπίτι για το καλό ενός μωρού που είχε ήδη αποφασίσει ότι δεν θα 'ρθει...τρεις βδομάδες άγχους και προσοχής ενώ το σώμα μου είχε ήδη δει ότι η κύηση έπρεπε να σταματήσει...
Κάποια πράγματα, ξέρετε, σου πέφτουνε βαριά... οτι και να πεις, σου πέφτουν βαριά...το Σάββατο θα πάω να με καθαρίσουν και ελπίζω την Δευτέρα να πάω για δουλειά κανονικά...
Τουλάχιστον την Κυριακή μετακομίζουμε στο καινούργιο, μεγάλο σπίτι... θα χουμε δουλειές με φούντες για να το φτιάξουμε σιγά σιγά όπως θέλουμε...

Το άγχος και ο φόβος

Από φίλες και γνωστές κατά καιρούς, ήξερα ότι το χειρότερο πράγμα για μια έγκυο είναι το να δει ξαφνικά αίμα...
Είδα μικρές σταγόνες "παλιού" αίματος σχεδόν από την πρώτη στιγμή που μάθαμε για την εγκυμοσύνη...σήμερα , Τετάρτη, περνάω τη δεύτερη εβδομάδα ξάπλας στο σπίτι με άδεια από τη γιατρό...οι εντολές είναι να μην κάνω καμία δουλειά, να μην κουράζομαι καθόλου και να είμαι ξαπλωμένη όσο περισσότερο μπορώ...εννοείται ότι τα νεύρα μου έχουν αρχίσει και σπάνε από την πρώτη εβδομάδα...
Το χειρότερο είναι το ότι ενώ την προηγούμενη εβδομάδα που κανονίσαμε τον υπέρηχο έπρεπε να είμαι 7μιση εβδομάδων, τελικά ήμουν 6μιση και η καρδιά του μωρού δεν ακουγόταν ακόμα... υπομονή μέχρι αύριο το πρωί που θα κάνουμε τον δεύτερο υπέρηχο... για σιγουριά η γιατρός μου έδωσε να κάνω 2 επιπλέον χορειακές για να δούμε ότι ανεβαίνουν η τιμές της ορμόνης η οποίες ανεβαίνουν οκ...
Όλοι λένε να μην αγχώνομαι και τέτοια και προσπαθώ αλλά είναι και δύσκολο... δεν έχω συνηθίσει κιόλας να κάθομαι χωρίς να κάνω απολύτως τπτ... και ο καημένος ο Θοδωρής όλο λέει μην αγχώνεσαι και όλα είναι καλά θα δεις και τέτοια και προσπαθεί να με κάνει να χαλαρώνω και ξέρω πως μόλις βγει απο το σπίτι τον τυλίγει το άγχος...
Και σαν να μην έφτανε το άγχος του μωρού, ετοιμάζουμε και μετακόμιση την επόμενη εβδομάδα, πρέπει όλα πάλι να τα κάνουν άλλοι και γω εκνευρίζομαι γι αυτό αλλά οκ...
αρκεί να είναι όλα εντάξει με το μωρό...

Mood swings

Έτσι λένε τις εναλλαγές συναισθημάτων. Αυτές που έχεις στην διάρκεια της εγκυμοσύνης...που μπαίνεις να δεις το status της παραγγελίας βιβλίου που έχεις κάνει και σε πιάνουν τα κλάματα επειδή έχει αποσταλεί από την Δευτέρα και θα το έχεις αύριο-μεθαύριο λογικά... ή επειδή ο Cezar προσπαθεί να εκπαιδεύσει ένα λευκό λαμπραντόρ που δεν τα πάει καλά με τ αφεντικά του...
Νόμιζα ότι αυτά συμβαίνουν αργότερα που έχει προχωρήσει η εγκυμοσύνη, έχει περάσει το δύσκολο πρώτο τρίμηνο και οκ, ας θέλεις μια να σκοτώσεις τον κόσμο και την άλλη να κλαις no problemo...αλλά όοοοχι. Σου λέει τώρα που είναι η αρχή και είσαι και λίγο ψαρωμένη και λίγο δεν ξέρεις τι σου γίνεται τώρα πάρτα όλα αρχικά και μετά προς το τέλος που τα νεύρα σου θα είναι λίιιγο κρόσια και θα έχεις βαρύνει και τέτοια, σου ρίχνω άλλη μια δόση ορμονών κ' έγινες.
Οπότε...πρέπει να συνηθίσω να είμαι στη δουλειά, να διαβάζω ότι ο Ζοτς είπε πως είμαστε κλάσεις ανώτεροι από τους γαύρους γιατί τους ρίχνουμε 18 πρωταθλήματα στ αυτιά και να προσπαθώ να κρατήσω το βούρκωμα...
Δλδ έλεος...

Ένα νέο κεφάλαιο

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή όλων μας που σκεφτόμαστε πως κάτι πρέπει ν αλλάξουμε. Έχουμε κάνει κάποια πράγματα μεγάλα ή μικρά δεν έχει σημασία, αλλά θέλουμε να κάνουμε και κάτι παραπάνω. Στην περίπτωση μας αυτό το κάτι παραπάνω ήταν ένα παιδί. Το συζητήσαμε, το σκεφτήκαμε ο καθένας από μόνος του και είπαμε ότι ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε τις προσπάθειες.
Εγώ, παρότι συνήθως είμαι ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος από τους δυο μας, στο θέμα του παιδιού, ήμουν πολύ απαισιόδοξη.
Θεωρούσα ότι θα παιδευτούμε πάρα πολύ, λόγω και μιας εξέτασης που είχα κάνει πριν χρόνια και έδειχνε μια βουλωμένη σάλπιγγα. Ο Θοδωρής από την άλλη, ο κύριος μισοάδειο ποτήρι, σ αυτή τη φάση ήταν πολύ αισιόδοξος. Δεν ξέρω γιατί! Είχε εκπαιδεύσει τόσο καλά τα σπερματοζωάρια του ώστε να κάνουν το σωστό πράγμα τη σωστή στιγμή? Δεν ξέρω.
Το θέμα είναι ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα, ήρθε η καθυστέρηση στον κύκλο μου. Συνέχιζα να θεωρώ ότι δεν είμαι έγκυος αλλά αγχωμένη και αυτό έχει επηρεάσει την περίοδο μου. Μια βδομάδα μετά (26/01), με το τεστ εγκυμοσύνης στο χέρι να δίνει καραμπάμ θετικό αποτέλεσμα, συνέχιζα να μην μπορώ να το πιστέψω. Το απόγευμα της επόμενης μέρας με την Β' Χοριακή στο χέρι να δείχνει 6093 τέτοια που σε κάνουν έγκυο, άρχισα να το συνειδητοποιώ κάπως.
Πάλι όμως, τι σου είναι αυτό το ξεροκέφαλο, κάπου μέσα μου έλεγα "ρε συ μήπως κάνουμε λάθος?". Τελικά άρχισα να το πιστεύω. Φταίει το ότι με είδε η γιατρός και είπε ότι είμαι 5,5 εβδομάδων (πως το μετράει αυτό δεν μπορώ να καταλάβω, πρέπει να την ρωτήσω) , φταίει το ότι ξυπνάω το πρωί και θέλω να αφαιρέσω από μέσα μου όλα όσα δεν έχω φάει ακόμα ( πράγμα που είναι καλό λέει η γιατρός γιατί δείχνει υψηλή συγκέντρωση, τέτοιας, ορμόνης), έεεε μ' αυτά και με τ' άλλα το πήρα απόφαση ότι ναι είμαι έγκυος.
Πιστεύω ότι θα σιγουρευτώ όταν στις 10/02 κάνουμε το πρώτο υπέρηχο και μας δείξει η γιατρός το σποράκι που μεγαλώνει μέσα μου. Αν καταφέρω να το δω. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το βλέπουν. Ο Θοδωρής μου έκανε μια ανάλυση του πως δουλεύει ο υπέρηχος ώστε να καταλάβω τι θα βλέπω αλλά νομίζω ότι όταν μου το δείξουν δεν θα το δω...γμτ...
Κατά τ' άλλα τώρα λέει πρέπει να προσέχω πολύ γιατί το πρώτο τρίμηνο είναι και το πιο επικίνδυνο λόγω της μεγάλης πιθανότητας να αποβάλει η έγκυος. Προσέχω και γω, ίσως λίγο περισσότερο απ' ότι πρέπει (ή ίσως όχι αρκετά πολύ?) αλλά η αλήθεια είναι ότι είμαι λίγο τρομοκρατημένη με το θέμα. Λίγο μεν, αλλά τρομοκρατημένη δε. Είναι και η πρώτη φορά, είμαι και σχεδόν 38 χρονών, ξέρω γω? Κι αν πρέπει να προσέχω περισσότερο απ' ότι προσέχω? Κι αν το να κάνω το ένα ή το άλλο πράγμα είναι κακό? Κι αν απλά υπερβάλλω και δεν είναι τόσο φοβερά τα πράγματα?
Φταίνε και όλοι αυτοί οι φίλοι και γνωστοί που μου λένε συνέχεια, πρόσεχε κ έτσι κι αλλιώς και τέτοια και πόσο δύσκολη περίοδος είναι και να μην κουράζομαι και τέτοια...και γω νοιώθω τόσο κουρασμένη κάποιες στιγμές και νομίζω ότι γίνομαι υπερβολική...όμως απο τις 23:30 το βράδυ αρχίζουν να κλείνουν τα μάτια μου.
Βλέπουμε με τον Θοδωρή καμιά σειρά, (ότι έχει το αμερικάνικο πρόγραμμα ή Castle αν δεν έχει κάτι άλλο) και κατά τις 23:30 αρχίζω και ξαπλώνω πάνω του στον καναπέ και ψιλοπαίρνω έναν υπνάκο. Μετά πάω στο κρεβάτι και τέλος...με την μία σχεδόν κοιμάμαι...βέβαια το πρωί ξυπνάω 07:45 περίπου...ανοίγω τα μάτια πριν το ξυπνητήρι...ίσως και από το άγχος για να πιώ το φάρμακο μου.
Θα προσπαθήσω να κρατήσω ένα ημερολόγιο αυτής της περιόδου για να το δει ο μικρός ή η μικρή που μεγαλώνει μέσα μου.
Κάπως έτσι είσαι τώρα

Το να είσαι με κάποιον άνθρωπο είναι δύσκολο πράγμα. Όσο περνάνε τα χρόνια και η ρουτίνα και οι υποχρεώσεις αρχίζουν και μπαίνουν στη ζωή, όταν το άγχος αρχίζει και επεμβαίνει συχνότερα στα νεύρα, τότε αρχίζουν οι μικροεντάσεις για χαζά και καθημερινά πράγματα, για πράγματα που "ξεχνιούνται" ή "μένουν στην άκρη" από βαρεμάρα ή κούραση ή απλά έτσι χωρίς λόγο...τότε υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι αν μπορείς να είσαι με τον άλλο ή όχι, αν αυτό που υπάρχει είναι αγάπη ή συνήθεια, αν εσύ είσαι που έχεις μόνο δίκιο και ο άλλος απλά σε εκμεταλλεύεται ή σε κρατάει πίσω ή εσύ τα κάνεις όλα αυτά
Τα μεγάλα και σημαντικά πράγματα , αρχίζουν και θάβονται, μπαίνουν στην άκρη , παρασύρονται από έναν χείμαρρο από μικρές ή και μεγάλες κακίες, εγωισμούς , χαζομάρες...η γκρίνια αρχίζει να μπαίνει σιγά σιγά από την κλειδαρότρυπα και κομμάτι κομμάτι, inch by inch που θα λέγανε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι, αρχίζει και σε κατατρώει.
Αρχίζεις και θυμώνεις συχνότερα μ' αυτά τα γλυκά ελαττώματα του άλλου τα οποία αρχίζουν να φαίνονται ανυπόφορα, ο σύντροφος σου αντιδρά το ίδιο σπασμωδικά στις δικές σου κρίσεις και ο μύλος ξεκινάει...
Το είδα να συμβαίνει γύρω μου αυτόν τον καιρό σε κοντινά μου άτομα, δεν ξέρω σε ποιές περιπτώσεις και ποιος είχε δίκιο, αλλά δεν έχει ποτέ σημασία τελικά το ποιος έχεις δίκιο.
Όταν χώριζα πριν 5 χρόνια σχεδόν, πίστευα ότι ήταν πολύ σημαντικό το ποιος έφταιγε, αυτό που κατάλαβα πραγματικά ( μπορεί να το έλεγα από την πρώτη στιγμή αλλά δεν το πίστευα) είναι ότι πραγματικά δεν φταίει ποτέ ο ένας. Ίσως να φταίει περισσότερο ή λιγότερο αλλά κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών.
Σήμερα είναι στην ουσία η μόνη μέρα που είμαι αρκετές ώρες σπίτι, χωρίς να κάνω κάποια δουλειά, δεν ξέρω αν φταίει αυτό ή το ότι είδα το "Nightmare before Christmas" μια πραγματικά υπέροχη ιστορία αγάπης...μια ιστορία του πως μπορείς να καταστρέψεις κάτι ωραίο επειδή δεν θέλεις ή δεν επιλέγεις να δεις αυτό που έχεις μπροστά σου.
Πριν 4 χρόνια περίπου απέκτησα κάτι όμορφο κοντά μου, μπροστά μου, δίπλα μου...κάτι που με κάνει να νιώθω καλύτερα και με βοηθάει να γεμίσει το κενό που υπήρχε μέσα μου, το κενό που όλοι οι άνθρωποι έχουμε και ψάχνουμε να γεμίσουμε...άλλοι με ουσίες, εφήμερες αγάπες ή ανούσιες εξόδους και βόλτες με ανούσιους φίλους.
Ξαφνικά "είδα" ότι και 'γω αφήνω τον χείμαρρο να πλημμυρίζει και να χαλάει τα φράγματα που όλοι κάνουμε για να αναχαιτίσουν τις "κακές" πλευρές τους εαυτού μας...όπως βέβαια το κάνει και αυτός, όμως "είδα" και κάτι άλλο...
Μας είδα να γελάμε την ώρα που διηγούμαστε ( ο ένας ή ο άλλος )μια αστεία ιστορία που μας συνέβη ή που διαβάσαμε, μας είδα να ξυπνάμε αγκαλιά και να χαμογελάμε ο ένας στον άλλο, μας είδα να σχεδιάζουμε τη ζωή μας και να την αποκαλούμε έτσι ακριβώς "η ζωή μας" και κατάλαβα ότι ακόμα και όταν το ποτάμι μέσα μας ξεχειλίσει, έχουμε φτιάξει λίγο πιο κάτω μια εξέδρα για να πιαστούμε και να βγούμε ξανά στην επιφάνεια...ακόμα και αν ο χείμαρρος είναι πολύ ορμητικός, η βάση μας είναι γερή και σταθερή.
Απλά όπως όλα τα ζευγάρια έχουμε και μεις τις διαφωνίες μας και ναι, η αλήθεια είναι ότι εγώ θα μπορούσα να είμαι ο Βάσκο ντε Γκάμα και να γυρίζω τον κόσμο και να γουστάρω αλλά αυτός είναι σπιτόγατος, so what? Θα βρούμε την λύση και θα είμαστε χαρούμενοι και οι δύο έστω και αν ο ένας από τους δύο αναγκαστεί να κάνει μεγαλύτερο συμβιβασμό την μία φορά, την άλλη θα περάσει το δικό του.
Δεν είναι πολύ εύκολο να βρεις ένα άτομο να μπορεί να συγκινείται αλλά και να γελά μαζί σου, είμαστε 13 άτομα στο ίδιο γραφείο και αμφιβάλλω αν υπάρχει ένας που θα μπορούσε να γελάσει με το "Motherfucking Cthulhu. Holy Fucking Shit." Ακόμα και τώρα που το γράφω γελάω μόνη μου, την ώρα που η τηλεόραση παίζει House MD ένα ακόμα πράγμα που ο καθένας μας παρακολουθούσε πριν γνωριστούμε ακόμα.
Ανυπομονώ να έρθεις αγάπη μου το βράδυ και να περάσουμε ένα υπέροχο 3ήμερο...και μπορεί να μην πήραμε ο ένας στον άλλον κάποιο δωράκι αλλά δεν έγινε και τίποτα για μένα είναι αρκετό δώρο το να είμαστε μαζί.
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Σ' αγαπώ πολύ

Λού-κα Βύ-ντρα Οε Οε Οε, Οε Οε Οε

Αν δεν το έβλεπα με τα μάτια μου δεν θα το πίστευα...standing ovation για τον Λουκά Βύντρα από 20 ή 30.000 άτομα, ανάλογα με τον ποιον δημοσιογράφο θα πιστέψεις, είναι κάτι που φαντάζει πλάκα.
Ο Βύντρα ήταν, είναι και δυστυχώς θα συνεχίσει να είναι με την πρώτη ευκαιρία, ο παίκτης που έχει χλευαστεί και αποδοκιμαστεί περισσότερο από οποιονδήποτε παίκτη του Παναθηναϊκού. Περισσότερο ακόμα και από τον Τζιόλη ο οποίος αποθεώθηκε φέτος μετά τα παιχνίδια του CL.
Τον Βύντρα το κορόιδευαν πάντα. Πότε για τις σέντρες του πότε για τα παιδαριώδη λάθη που κάνει στην άμυνα. Είναι και λίγο γκαντέμης ο κακομοίρης, μπορεί να παίζει ολόκληρο παιχνίδι άψογα και το ένα και μοναδικό λάθος που θα κάνει θα καταλήξει γκολ...μεγάλη γκαντεμιά μιλάμε!
Το περίεργο είναι αυτή η τάση των προπονητών να τον έχουν πάντα βασικό και να λένε γι αυτόν τα καλύτερα.
Θυμάμαι το 2007 που τον είχε ζητήσει η Χερτα , τ αδέρφια μου είχαν ενθουσιαστεί...που θα έφευγε ο καρκίνος ο Βύντρα... φάγανε μεγάλη ήττα όταν δεν έκλεισε η μεταγραφή :-)
Ο Βύντρα παρέμεινε και στην ομάδα και βασικός και φυσικά ανανέωσε...φέτος όταν ο Τεν Κατε τον έβαλε πρώτη φορά κεντρικό αμυντικό οκ, η αλήθεια είναι ότι όλοι πάθαμε 5 εγκεφαλικά και 3 εμφράγματα αλλά ο έρμος προσπαθούσε! Όση μπάλα ξέρει, τόση παίζει και αυτό δεν είναι αναγκαστικά κακό. Λογικά και όσοι από τους " 12 anni 24 allenatori" τον προλάβανε και τον είχαν στάνταρ βασικό, κάτι ξέρανε, κάτι βλέπανε βρε παιδί μου!!!! :-)
Δεν είναι ο γαμάω και δέρνω αμυντικός, ναι δεν είναι Σεϊταρίδης ούτε Κυριάκος αλλά ότι μπορεί και ότι ξέρει το κάνει. Έπειτα φέτος πολλά λάθη του έχουν ξεκινήσει από την προσπάθεια του να καλύψει τρύπες άλλων...με έξυπνο ή χαζό τρόπο δεν το εξετάζω τώρα.
Χθες έκανε μια φοβερή κίνηση στο δεύτερο ημίχρονο , μετά τα 2 γκολ και την αυτοπεποίθηση στα ύψη, ο Βαβζίνιακ είχε χάσει τον παίκτη ( ο Μουσλίμοβιτς ήταν? δεν θυμάμαι) και τρέχει πίσω του ο Λουκάς και τον κόβει θεαματικά και χωρίς φάουλ πάνω απ όλα.
Σήμερα μετά από αυτή του την πάρα πάρα πολύ καλή εμφάνιση, σε όλα τα αθλητικά site και τις περισσότερες εφημερίδες υπήρχε το tribute στον "παρεξηγημένο" Βυντρα και όλοι μα όλοι λένε ένα πράγμα, αυτό που λέγανε και παλιότερα, ότι είναι παίκτης ψυχολογίας. Αν η ψυχολογία του είναι καλή, κάνει παιχνίδι...αν όχι...βράστα χαράλαμπε....
Βέβαια θα έλεγε κάποιος (οκ εγώ θα το λεγα) δεν είναι και παράλογο να μην μπορείς εύκολα να παίξεις όταν σε βρίζει ένα γήπεδο χρόνια είτε σε κάθε λάθος που θα κάνεις είτε απλά γιατί υπάρχεις. Είναι ένας τύπος σε κάποια σειρά πίσω μας στα διαρκείας που ειδικά σε έναν αγώνα, όποιος παίκτης πίσω από την σέντρα και να έπιανε την μπάλα αυτός τον Βύντρα έβριζε!!! Είτε είχε την μπάλα ο Σαριέγκι είτε ο Σπυρόπουλος ο Βύντρα άκουγε τα εξ αμάξης!
Είναι ο αγαπημένος μας αποδιοπομπαίος τράγος! Δεν διαφωνώ ότι κάνει λάθη, τραγικά συχνότατα αλλά οκ ρε παιδιά, φτάνει, ας τον αφήσουμε να παίξει λίγο μπάλα...όσο μπορεί, μην κάνουμε λες και έχουμε στην ομάδα τον Ροναλντίνιο ή ξέρω 'γω ποιον και του τρώει τη θέση! Ειδικά φέτος δεν ξέρω αν φταίει ο Τεν Κάτε ή αν του πάει καλύτερα να παίζει στόπερ, αλλά έχει βελτιωθεί πάρα πολύ! Προσπαθεί, τρέχει, κόβει. Εντάξει τον κράζει και η εξέδρα λιγότερο απ' άλλες χρονιές είναι η αλήθεια, ίσως σαν να βαρέθηκαν να τα βάζουν μαζί του ή να αποφάσισαν να του δώσουν μια ευκαιρία...κι αυτός έκανε τα χθεσινά..

Στο πρώτο γκολ, ήταν μουδιασμένος, σαν να μην το είχε πολυπιστέψει...σαν να φοβόταν τις αντιδράσεις δεν ξέρω...αλλά όταν ακούστηκε το πρώτο "Λού-κα Βύ-ντρα Οε Οε Οε, Οε Οε Οε" ίσως να άρχισε λίγο να το πιστεύει, ότι ίσως φέτος να μην του φωνάζουν πολύ, επειδή έχει βελτιωθεί αισθητά...ίσως να αλλάζουν γνώμη γι αυτόν...

Στο δεύτερο γκολ το χαμόγελο του και ο πανηγυρισμός του τα έλεγε όλα...μπορώ κάπως να φανταστώ τα πόσα συναισθήματα θα τον κατέκλυζαν εκείνη τη στιγμή, η χαρά της επιβεβαίωσης, ο κόσμος που τόσο τον είχε ταπεινώσει τα προηγούμενα χρόνια να το αποθεώνει.
Ήταν φοβερό συναίσθημα να βλέπεις όλους αυτούς που τόσα χρόνια γκρίνιαζαν, να σηκώνονται και να φωνάζουν ρυθμικά το όνομα του και να σταματάνε μόνο για το " Σκόρερ για την ομάδα μας...με το νούμερο 24...ο Λουκάς ...ΒΥΝΤΡΑΑΑΑ" :-) Δεν ξέρω αν το βράδυ όταν πήγε σπίτι του πήρε τη μαμά του τηλέφωνο και της είπε " Είδες μαμά? Μια φορά φωνάζαν το όνομα μου για καλό!" ίσως να έκλαιγε κιόλας συγκινημένος...δεν ξέρω, εγώ όμως χάρηκα που ο κόσμος έκανε αυτό το πράγμα για τον Λουκά. Ακόμα και αν ήταν μια τεράστια κωλοτούμπα από τους περισσότερους, τουλάχιστον φαντάζομαι, ότι την επόμενη φορά πριν τον βρίσουν για την λάθος σέντρα ή την άστοχη παρέμβαση να το σκεφτούν λίγο περισσότερο. Να θυμηθούν το χθεσινό του παιχνίδι και να πουν από μέσα τους "δώστου άλλη μια ευκαιρία".
Δεν θυμάμαι αν ήταν στο παιχνίδι με τον Ηρακλή ή τον Εργοτέλη, φέτος στον πρώτο γύρο που η ομάδα έπαιζε αισχρά και έκανε αλλαγή ο Τεν Κάτε και έβαλε τον άλλον κακομοίρη τον Τζιόλη...τι γιουχάρισμα ήταν αυτό παναγίτσα μου !!!! Ένα ολόκληρο γήπεδο τον έκραζε...όχι αναγκαστικά επειδή ήταν αυτός αλλά επειδή
η ομάδα ήταν χάλια και αυτός ήταν ο μόνος ίσως άνθρωπος που δεν αντέχανε να δουν στην ενδεκάδα. Ο άνθρωπος που έπαιζε μπάλα σαν να είχε καταπιεί μπαστούνι.
Ο άνθρωπος που λίγες μέρες μετά, στο γήπεδο της Βρέμης, έκανε την Ευρώπη και εμάς να υποκλιθούμε παίρνοντας την ομάδα στη πλάτη του και πηγαίνοντας την στο θεαματικό 0-3 απέναντι στη Βέρντερ. Ο άνθρωπος που έτρεξαν τόσοι φίλαθλοι στο αεροδρόμιο να τον υποδεχτούν θριαμβευτή μαζί με την υπόλοιπη ομάδα αλλά δεν φαινόταν να το χαίρεται και σε αντίθεση με τους συμπαίκτες του μπήκε γρήγορα στο πούλμαν. Ο παίκτης που όταν έγινε η μεταγραφή του τώρα τον Γενάρη, είπε ότι θα θελε να μείνει στη Γερμανία και να μην ξαναγυρίσει.
Μπορούμε ειλικρινά να τον αδικήσουμε? Δεν ξέρω, δεν μπορώ με σιγουριά να πω πότε έπαψε ένας παίκτης να μας φαίνεται καλός και πότε ή πως τον κάναμε ξανά παικταρά. Ο Βύντρα, ο Τζιόλης ακόμα και ο Λεοντίου (με τα κόκκινα παπούτσια του, το γούρι του από τα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα) ποτέ δεν ήρθαν στην ομάδα σαν μεσσίες, ήρθαν για να βοηθήσουν και στον τρόπο που μπορούσαν βοήθησαν και βοηθούν. Ο τελευταίος ήταν άτυχος και σ' αυτό που φαινόταν να είναι η χρονιά του, τραυματίστηκε άσχημα. Όταν επιστρέψει, το ποιο πιθανό είναι το να μην είναι πια ο ίδιος αλλά ποτέ δεν ξέρεις.
Πρέπει πραγματικά λοιπόν να μας κάνει εντύπωση όταν αυτοί οι παίκτες δεν μας συμπαθούν και πολύ εμάς τους φιλάθλους? Αν αισθάνονται αδικημένοι και πικραμένοι? Μας κάνει πραγματικά πλέον εντύπωση που όταν βγαίνει ο Παναθηναϊκός για ζέσταμα με μπροστάρη τον Λουκά, ο τελευταίος μας γυρνάει την πλάτη πριν χειροκροτήσουν την εξέδρα? Αν το κάνει και στο επόμενο παιχνίδι θα μας φανεί πάλι άσχημο?
Έπειτα εμείς τόσα χρόνια δεν του γυρνούσαμε την πλάτη? Μήπως είναι καιρός να δούμε πως είναι να στο κάνουν αυτό? Τι λέτε? Μήπως?

ΥΓ. Όλοι θυμήθηκαν και το παιχνίδι του Βύντρα το 2005 απέναντι στον Ροναλίντιο , ξέρετε , αυτόν που ήταν στη Μπαρτσελόνα και πήγε στην Μίλαν. Στο Παναθηναϊκός - Μπαρτσελόνα 0-0. Κρίμα που οι επόμενες αγωνιστικές μας αποτυχίες μας κάναν να το ξεχάσουμε.

Και τώρα Τσου-Λου....

  Έφτασε ο Σεπτέμβρης, δεύτερη βδομάδα στη δουλειά μετά την καλοκαιρινή άδεια, η ρουτίνα άρχισε να επιστρέφει στη ζωή όλων μας, τα "βαριέμαι" άρχισαν και πάλι να ακούγονται από όλα τα στόματα σε όποιον όροφο της εταιρίας και αν είσαι...

  Όπως καταλαβαίνει εύκολα κανείς, αν δεν έχεις κάποιο γεγονός στη ζωή σου, πχ να είσαι έγκυος σαν την κουμπάρα μου, ή φρεσκοπαντρεμένος σαν έναν φίλο μου ή να έχεις παιδιά που πάνε σχολείο, δεν έχεις και πολλά πράγματα να κάνεις στις  αρχές Σεπτέμβρη πέρα από τα καθημερινά και εργασιακά...

  Καμία τηλεοπτική σειρά  δεν έχει ξεκινήσει, (καλά εκτός από το Stargate Atlantis αλλά δεν μας έχει πείσει ακόμα ότι θα έχει κάτι ιδιαίτερο ή έστω αμυδρά ενδιαφέρον φέτος ). Η ελληνική τηλεόραση έτσι κι αλλιώς δεν παίζει στον τομέα διασκέδαση εκτός κι αν δεν έχεις πρόβλημα να νιώθεις τα εγκεφαλικά σου κύτταρα να αυτοκτονούν σε κάθε δολοφονική ατάκα των πρωταγωνιστών στα εκάστοτε σήριαλ...Οπότε μένουμε στην καλή διάθεση των αμερικανικών καναλιών για να ξεκινήσουν το δυνατόν συντομότερα το χειμερινό τους πρόγραμμα ... και το lost αργεί ακόμα...

 Τουλάχιστον ξεκίνησε από τέλος Αυγούστου το πρωτάθλημα!!!! Να έχουμε κάτι να ασχολούμαστε εμείς και οι (13? ) καθημερινές αθλητικές εφημερίδες! Πέρασε και η Πανάθα στο CL και άρχισε να γεμίζει λίγο η τηλεοπτική μας ζωή :-) 

 Εντωμεταξύ, όσο ερωτευμένος και να είσαι, και όσο και να θες να είσαι συνέχεια με τον αγαπημένο σου και να γουτσου-γουτσιάζεις, ε δεν γίνεται κάθε μέρα και όλο το απόγευμα και όλο το ΣΚ να είστε κολλημένοι σαν βδέλλες! Θες λίγο και τον χρόνο σου, να πάρεις λίγο αέρα βρε παιδί μου, σερφάρεις λοιπόν λίγο στο νετ, παίζεις και κανα παιχνίδι αλλά πάλι κάτι δεν πάει καλά...θες να δεις και κάτι, να σχολιάζεις να συγκινηθείς να ασχοληθείς με το πρόβλημα του πρωταγωνιστή επιτέλους, φτάνει όσο ασχολήθηκες με τα δικά σου.

 Και είσαι λοιπόν το ΣΚ και λες να δω κανα αγώνα πρωταθλήματος βρε αδερφέ και πάρτα...προκριματικά μουντιάλ και Εθνική! Έχει δίκιο ο Θοδωρής δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρετό από αγώνα της Εθνικής...και εξηγώ...στον αγώνα με το Λουξεμβούργο, η Εθνική ήταν άθλια! Έβαλε 2 γκολ κανονικά και 1 από πέναλτι χειρότερο από αυτό που έδωσε ο Βασσάρας στην ΑΕΚ και όλος ο αγώνας ήταν άθλιος! 

 Όταν παίζει η δική σου ομάδα , όσο άθλια και αν παίζει, πως να το κάνουμε έχει ένα άλφα ενδιαφέρον, λίγο να βρίσεις κάποιον , να διαφωνήσεις με τις επιλογές του προπονητή ή και  με τις απόψεις όποιου είναι μαζί σου στον αγώνα, αν είσαι και στο γήπεδο κοιτάς τριγύρω σχολιάζεις κάτι άσχετο εεε κάτι γίνεται περνάει η ώρα σου.

 Με την Εθνική ομάδα όμως πω πω πω... τι να πεις?! Να διαφωνήσεις με τις επιλογές του Ρεχάγκελ? Πάνω που ετοιμάζεσαι να πεις " Πάλι τον Χαριστέα ρε πούστη μου?" ακούς μια μικρή μικρή φωνούλα μέσα σου που λέει ψιθυριστά "Αυτός σου έδωσε το euro" και μετά σε πιάνουν και τύψεις...άι στα κομμάτια βαριέμαι να τους βλέπω τους περισσότερους αγώνες της Εθνικής αλλά από την άλλη δεν μπορώ να μην δω γαμώτο...πάει μόνο του το χέρι και ανοίγει την τηλεόραση...κρυφά, μουλωχτά πριν προλάβει το συνειδητό κομμάτι του εγκεφάλου να διαφωνήσει και να μπλοκάρει την ενέργεια....

 Την Τετάρτη το βράδυ, λογικά θα πάω σιγά σιγά στη κρεβατοκάμαρα και την ώρα που ο Θοδωρής θα αναρωτιέται τι κάνω, θα κάθομαι έτσι χαλαρά και θα βλέπω τον αγώνα. Όταν θα καταλάβω τι κάνω θα είναι αργά πια και η υπόθεση χαμένη...όσο ανιαρός κι αν είναι ο αγώνας θα είμαι εκεί...γιατί το καινούργιο όπιο του λαού δεν είναι η εκκλησία αλλά το ποδόσφαιρο και ναι είμαι εθισμένη το παραδέχομαι, όπως παραδέχομαι ότι περιμένω με αγωνία το να πάω γήπεδο το Σάββατο και μετά πάλι την Τρίτη...

 Δεν φταίω εγώ κύριε πρόεδρε, οι γονείς μου φταίνε που μας μύησαν στο ποδόσφαιρο από παιδιά, όταν πηγαίναμε ημερήσιες εκδρομές με την μπάλα μαζί μας και παίζαμε για πλάκα, όταν μας μάθαιναν τι ωραίο που είναι αυτό το "να βλέπεις 22 παίκτες να κυνηγάνε ένα πετσί γεμάτο αέρα" και πόσο πιο ωραίο να είσαι ένας από αυτούς τους 22...πράγμα που ζουν τ αδέρφια μου χρόνια τώρα.

 Πρέπει να βρω κάποιον να κατηγορήσω επειδή μ αρέσει και το μπάσκετ και παθιάζομαι με το βόλεϋ αλλά δεν βρίσκω κάποιον πρόχειρο τώρα γι αυτό απλά θα το αγνοήσω. 

Τώρα εγώ είμαι στη δουλειά....και βαριέμαι...και θέλω να πάω σπίτι μου ή για καφέ ή για μπάνιο ή οπουδήποτε αλλού...σκέφτομαι λοιπόν ότι πρέπει να είναι μέσα στο γονιδιακό μας χάρτη αυτό το "βαριέμαι" γιατί όταν είχα άδεια και μπορούσα να κάνω όλα τα παραπάνω αν ήθελα, ήξερα πως σε κανα δυο μέρες θα έκανα σαν τρελή για να γυρίσω στη δουλειά.

 Άρα ρε συ ψηλέ...με τίποτα δεν είμαστε ευχαριστημένοι...ότι και να κάνουμε θέλουμε κάτι άλλο...άι στο καλό... τουλάχιστον έχουμε το Τσου Λου...

Η βαρεμάρα πριν την άδεια

Όλοι οι εργαζόμενοι, την τελευταία βδομάδα πριν την άδεια τους πάντα δεν αντέχουν άλλο! Έχει να κάνει μάλλον με τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία της γης σε συνδιασμό με κάποια παγκόσμια σταθερά που σίγουρα κάποιος πολύ σημαντικός άνθρωπος θα έχει ορίσει. Μ άλλα λόγια, δεν φταίω εγώ που δεν μπορώ να δουλέψω, η φύση φταίει, ίσως το φεγγάρι, ο ανάδρομος ερμής και η αμφίδρομη επικοινωνία.
Σήμερα ξύπνησα με φοβερή ενέργεια, δλδ σύρθηκα μέχρι το μπάνιο, έφτιαξα κακήν κακώς ένα καφέ και κάθησα να πάρω πρωινό μπροστά στη τηλεόραση με μια φάτσα άστα βράστα...με πολλή κόπο ετοιμάστηκα για τη δουλειά και με μια κλοτσιά στον εαυτό μου κατάφερα να φτάσω στο γραφείο μου...
Με αμείωτη τη διάθεση άρχισα να δουλεύω, αναστενάζοντας κατά διαστήματα και σκεπτόμενη " 4 και σήμερα" και με το μυαλό μου να βρίσκεται στη παραλία. Πριν κανα μισάωρο τελείωσα όλα όσα είχα για σήμερα και τώρα θέλω απλά να τελειώσουν οι μέρες...να σηκωθώ να φύγω και να μην ξανασκεφτώ τη δουλειά μέχρι την 1η Σεπτέμβρη.
Από τα 14 άτομα που είμαστε κανονικά στην αίθουσα, εχουμε απομείνει 6 και όλοι με φοβερή διάθεση και ενέργεια...έχουμε να πούμε μεταξύ μας μια κουβέντα εδώ και μια ώρα, το τελευταίο τηλέφωνο χτύπησε πριν 1 1/2 ώρα...νυστάζω και θέλω να φύγω...
Βαριέμαι να διαβάσω μέχρι και τα αθλητικά, με πολύ προσπάθεια διάβασα τα πρωτοσέλιδα και ούτε να ξεκινήσω ένα παιχνίδι δεν θέλω...omg τι θα κάνω μέχρι την Παρασκευή!!!!!!

Το χειρότερο μου!

Το χειρότερο μου είναι το να καθαρίζω το σπίτι! Δηλαδή το βαριέμαι πάρα πάρα πάρα πολύ, καλύτερα να δουλεύω 12 ώρες παρά να πρέπει να καθαρίσω για 1 ώρα. Γι αυτό φαίνεται οι γονείς μου με κάνανε κοριτσάκι ώστε να αναγκάζομαι να τα κάνω αυτά. Γιατί παράλληλα με την απέχθεια προς το καθάρισμα, έχω και μια τάση να τσαντίζομαι πάρα πολύ αν κάτι είναι βρώμικο. Δεν μπορώ να δω το σπίτι χάλια άρα καταλαβαίνει κανείς σε τι ψυχωτική κατάσταση βρίσκομαι. Είμαι και δίδυμος συνεπώς ψυχωτική απο default και φαντάζεστε τις σκηνές απείρου κάλους που σημειώνονται μέσα μου, η μία κοπελιά φωνάζει "σήκω και καθάρισε" και η άλλη κλαψουρίζει "άααααασε μεεεεεε" (Σχίζοφρένεια λαλαλα λαλα)
Το άλλο που με τρελαίνει, είναι οι κατσαρίδες μπρρρρ ανατρίχιασα! Θυμάμαι ήμουν γύρω στα 21 άρα τα αγόρια ήταν 17 & 9, οι γονείς λείπουν και μας έχουν αφήσει να προσέχουμε τον μικρό, εγώ έχω πάει για καφέ και γυρίζω σπίτι το βράδυ. Τα αγόρια μοιρασμένα στα 2 δωμάτια του σπιτιού, πάω να μπω στο μπάνιο και βλέπω μια κατσαρίδα. Πετάγομαι έξω και λέω στον μεγάλο να πάει να την σκοτώσει. Ο μεγάλος μας ήρωας, ο Ηρακλής (ή μήπως η Ζήνα?) πιάνει μια παντόφλα, ανοίγει την πόρτα του μπάνιου και χωρίς να βλέπει, την εκσφενδονίζει μέσα!
Είχα μείνει και τον κοιτούσα με απορία, εκείνη τη στιγμή νοιώθω τον μικρό να μας σπρώχνει στην άκρη, ανοίγει την πόρτα του μπάνιου, σκοτώνει την κατσαρίδα, την μαζεύει, μας κοιτάει μισό περιφρονητικά μισό κοροϊδευτικά και πάει πίσω στο παιδικό δωμάτιο...
Αυτή είναι η σχέση μου με τις κατσαρίδες. Δεν θέλω να έχω καμία. Δυστυχώς όμως με τα πράγματα που δεν θες να έχεις επαφή, σίγουρα σύμφωνα με κάποιον νόμο του Μέρφυ, αναγκάζεσαι εκ των πραγμάτων να έχεις.
Βλέπετε η γλυκιά μου αγάπη, το φως των ματιών μου, η πρώτη μου αγάπη και μοναδική (όχι αυτό είναι η σοκολάτα ιον) τεσπα καταλάβατε ποιός, δεν μπορεί τις κατσαρίδες σε υπερβολικά μεγαλύτερο βαθμό απ ότι εγώ. Ναι , είναι αλήθεια ότι κρίνοντας κανείς από το ανάστημα του δεν θα το περίμενε αλλά όντως συμβαίνει.
Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι στο μέχρι πρότινος ασφαλές περιβάλλον του σπιτιού μας είχαμε πριν λίγο καιρό security compromised, intruder alert κλπ κλπ. Μετάφραση, είδαμε κατσαρίδα. Το φως των ματιών μου έκανε την πάπια και μου φώναζε με ήρεμο τόνο "αααααααα σκότωσε τηηηηηην ααααααααα" Με ένα παπούτσι στο χέρι και μετά από ασκήσεις ηρεμίας, γιόγκα και διαλογισμό πλησίασα προς τον εχθρό με τα γρήγορα και σίγουρα βήματα κουτσής χελώνας με σπασμένο καβούκι που πηγαίνει προς τον σίγουρο θάνατο της.
Με μεγάλη αγωνία, συντονισμένες προσπάθειες, δλδ εγώ προσπαθούσα να καταφέρω ένα leathal stike και ο έρωτας μου να φωνάζει "εκεί είναι αααααααα" τα καταφέραμε. Την επόμενη μέρα κάναμε έναν πολύ καλό καθαρισμό και ψεκάσαμε όλο το σπίτι, έξω στο μπαλκόνι και όπου μπορούσαμε να φανταστούμε.
Όλα επι ματαίω...την επόμενη μέρα είδαμε πάλι, και την μεθεπόμενη κλπ κλπ... ο πανικός άρχισε να μας καταλαμβάνει, αρχίσαμε να νιώθουμε σαν αεκτζήδες που τους ρωτάνε τι κάνανε στο μπάσκετ... το σπίτι είχε χάσει τις ασπίδες ασφαλείας του, είχαμε intruder nest μέσα στο σπίτι μας και ο σκότυ δεν ήταν πουθενά για να μας διακτινήσει.
Με την βοήθεια των γονιών παραλάβαμε αυτό που θα μπορούσε να μας σώσει. Το απόλυτο φάρμακο τον slayer των απανταχού κατσαριδομάχων το holy grail στη μάχη με τους μισητούς εχθρούς. Ένα gel φονιά της κατσαρίδας. Μετά από το debate των ημερών είχαμε φτάσει στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα βρισκόταν στο ντουλάπι της κουζίνας όπου και συνήθως συναθροίζονται τέτοια ποταπά υποκείμενα.
Βέβαια, προκειμένου να μπει σε λειτουργια το σχέδιο, βάζω τριγύρω gel και (σατανικό γέλιο εδώ) πεθαίνουν όλα, έπρεπε να γίνει ένας γενικός και καλό καθαρισμός στο σπίτι και άδειασμα των ντουλαπιών από τα πράγματα, καθάρισμα αυτών, ξαναπλύσιμο των πραγμάτων και επανατοποθέτηση....το καλό? Ο έρωτας (μπλα μπλα) δούλευε το Σάββατο. ΧΑ καλό ε?
Οπότε αυτή η διχασμένη προσωπικότητα (εγώ καλέ) έπρεπε και να καθαρίσω όλο το σπίτι διεξοδικά με το άδειασμα ντουλαπιων κλπ και να αντιμετωπίσω τους εχθρούς!!!!! Ερωτώ λοιπόν, Why god? Why me? ( χέρια προς τον ουρανό, περίλυπη φάτσα).
Ξεκίνησα λοιπόν την οδύσσεια μου χθες γύρω στις 10:00 παρά, σκεφτόμουν x-files σενάρια με τις (ξέρετε ποιές) να βγαίνουν γύρω μου από τα πιο απίθανα σημεία και να ζητάν το αίμα μου, σηκώτι, καρδιά, κάτι τέλος πάντων.
Τελικά μέσα στο ντουλάπι από την κόλαση βρήκαν μόνο δύο πτώματα μωρών (κατσαριδών ντε), με αναπτερωμένο (λέμε τώρα) το ηθικό συνέχισα το καθήκον μου προς τις γυναίκες όλου του κόσμου και προς τον άντρα μου και καθάρισα όλο το σπίτι, έπλυνα ντουλάπια, μέσα-έξω, ψέκασα , έβαλα πλυντήρια μπλα μπλα μπλα μου βγήκε η πίστη με λίγα λόγια... αλλά μια αύρα ασφάλειας άρχισε να περιβάλει το σπίτι... ήμουν περήφανη...ένοιωθα σαν τον beowulf με το τέρας...τέλος πάντων το πιάσατε το νόημα. Βέβαια μετά είδα την στοίβα με τα πράγματα προς τακτοποίηση και όλα αυτά έπαψαν να μοιάζουν σημαντικά αλλά τι να το κάνεις δεν μπορείς να τα έχεις όλα σ αυτή τη ζωή...
Πλέον σήμερα το σπίτι είναι καθαρό, τακτοποιημένο, φαντάζει ασφαλές και η janeway θα ήταν περήφανη για τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκα την κατάσταση...το φως μου σήμερα μαγείρεψε για να με ξεκουράσει...
Back to bussiness as usual φαντάζομαι...

Πανάθα - Σαρλερουά 5-1

Από που να ξεκινήσω για χθες, ήμασταν και οι δύο κουκλάκια με τις εμφανισούλες μας... όλα, λεωφορεία και ηλεκτρικός συνωμότησαν ώστε να φτάσουμε άνετα και αρκετά νωρίτερα από τους γονείς μου στο ΟΑΚΑ.
Ήταν τυχεροί γιατί τα αγόρια δεν μπορούσαν να έρθουν στο γήπεδο λόγω διακοπών. Περπάτημα από τον ηλεκτρικό μέχρι την 13 έχει αρκετό, μιας και το τρένο είναι προς τη μεριά της Θ1.
Στην είσοδο της Θύρας μου την έσπασε ο μπάτσος που μου πήρε τον αναπτήρα μου αλλά του μπαμπά και του Θοδωρή δεν τους τον πήραν! Δεν ξέρω πόσο χούλιγκαν μπορώ να φαίνομαι με αυτή την αθώα φατσούλα πάνω στο θεόρατο 1,58 μου
αλλά νευρίασα γμτ.
Προχωρούσα προς την θέση μου νοιώθοντας μεγάλη συγκίνηση μιας και αυτή η θέση θα με περιμένει σε κάθε αγώνα μέχρι το τέλος των αγωνιστικών υποχρεώσεων μας. Μου την έσπασε λίγο που νομίζαμε ότι οι θέσεις μας θα είναι καλύτερα προφυλαγμένες από τα φυσικά φαινόμενα ενώ είμαστε στην ουσία 1-2 θέσεις πίσω από το τέλος του υπόστεγου Βέβαια έχουμε πολύ καλή θέα και τι στο καλό....διαρκείας της Πανάθας ωεωεωε (x3)....!!!!
Καλά φαντάζεστε χαμόγελο που είχα....κοιτούσα τριγύρω κατ ευτυχισμένη και ο Θοδωρής χαιρόταν είναι σίγουρο.
Είχαμε πάρει και τη φωτογραφική μηχανή για να τραβήξουμε βιντεάκια και φωτό (Δείτε τα απο rapidshare και youtube.)και περιμέναμε να αρχίσει ο αγώνας σχολιάζοντας τις θέσεις και την προσέλευση του κόσμου.
Μόλις άρχισε να παίζει ο ύμνος και βγήκε και η ομάδα ήταν πολύ ωραία, μπορούσες να αισθανθείς την ενέργεια των ανθρώπων γύρω σου, την προσμονή, την αγωνία για το πως θα είναι η ομάδα, μια ανεπαίσθητη αλλά δυστυχώς πάντα παρούσα τα τελευταία χρόνια, δυσπιστία. Η πίκρα του κόσμου από τα άσχημα τελευταία μας χρόνια, άκουγες γύρω σου άλλους να είναι αισιόδοξοι και να λένε για τους καινούργιους παίκτες που κάνουν το ένα ή το άλλο και άκουγες και τους άλλους που γκρινιάζαν πριν προλάβει να γίνει καν η σέντρα.
Αυτό που μου φάνηκε πολύ αστείο ήταν η αποθέωση που γνώρισε ο Βύντρα, το μεγαλύτερο χειροκρότημα πήρε. Ίσως γιατί τόσα χρόνια έχει ακούσει πολλά ή πιο πιθανό γιατί όλοι μας ξέρουμε πόσο σημαντική είναι η ψυχολογία γι αυτόν τον παίκτη. Βέβαια ακούστηκαν και τα σχόλια του στυλ " καλά αυτός δεν θα φύγει γαμώτο?" Γενικά καταλαβαίνετε μια κλασική ατμόσφαιρα γηπέδου. Απέναντι στα δεξιά μας τα παιδιά του ενιαίου φορέα είχαν ξεκινήσει τα πανηγύρια και τα τραγούδια. Θα μου άρεσε να είμαι εκεί, μέσα στο πλήθος να τραγουδάω μαζί τους, να χοροπηδώ, να φωνάζω...πρέπει να είναι φοβερή εμπειρία. Δεν την έχω περάσει ποτέ εκτός από μια φορά στο μπάσκετ με τους γαύρους αλλά εκεί χοροπήδαγε ολόκληρο το γήπεδο και δεν πιάνεται.
Μέχρι το 7ο λεπτό που έβαλε ο γκούνης το γκολ, μας είχε κρεμάσει το στόμα. Γύρισα στον Θοδωρή και του είπα "τα αγόρια μας έμαθαν μπάλα!" Αλήθεια! ξεκίνησαν δυναμικά, με σωστές αλλαγές, με την μπάλα να φεύγει με την μια από τα πόδια και χωρίς τις παλιές αγαπημένες μας γιόμες. Μέχρι και ο Βύντρα φάνηκε κάπως ε, όχι χάλια τεσπά.
Βέβαια μετά ήρθε η παλιά, γνωστή σε κάθε φίλαθλο μας, πτώση...μόλις φάγαμε και το γκολ άρχισε η γκρίνια, όχι από το σύνολο του κόσμου αλλά από κάποιους. Τα κόκκινα παπούτσια του Γκάμπριελ κάναν μια άλφα εντύπωση αλλά φαινόταν να παίζει καλά. Ο Κλέιτον φαινόταν να παιδεύει λίγο παραπάνω το τόπι αν και έδειχνε να το ξέρει καλά και να είναι μαχητικός.
Ο Μάτζιος καλά τέλος πάντων δεν ξέρω τι να πω, πάνω που πας να τον συμπαθή σεις κάτι κάνει και στη σπάει. Ο Σαριέγκι είναι προσωπική μου αδυναμία και δεν μπορώ να δω την πιθανότητα να κάνει μαλακία οπότε τείνω να κατηγορήσω περισσότερο τον Βύντρα για το γκολ που φάγαμε.
Παρ' όλα αυτά και παρότι ο Λουκάς μας έκανε κάποιες από τις μαλακισμένες του σέντρες κάτι φαινόταν διαφορετικό
Όλα αυτά όμως στο πρώτο ημίχρονο γιατί στο δεύτερο....πω πω ήταν σαν να έβλεπες άλλη ομάδα! Οι μπαλιές ήταν πιο γρήγορες, πιο ακριβείς, αυτός ο Γκάμπριελ...αυτός ο Γκάμπριελ!!! Πολύ καλός τεχνίτης, πολύ γρήγορος, πολύ έξυπνος.
Μόλις μπήκε ο μικρός, ο Νίνης έγινε χαμός στο γήπεδο. Όλοι τον αγαπάνε τον μικρό και αυτός μας έδειξε τι παιχταράς είναι μοιράζοντας μπαλιές και βέβαια με το καταπληκτικό πλασέ του στο γκολ. Αυτό που από το γήπεδο δεν φάνηκε αλλά το είδαμε μετά ήταν το χέρι του που έπιασε το τριφύλλι στο στήθος του μετά το γκολ...
Ο κόσμος δεν το συζητώ, ήταν τρελαμένος Ζητούσε και 6 και 7ο γκολ. Λογικό μας έχουν λείψει αυτά τα παλιά καλά χρόνια του Παναθηναϊκού τότε που η ομάδα μας έκανε περήφανους και όχι γκρινιάρηδες. Αν και το να είσαι φίλαθλος ή στην περίπτωση μου οπαδός του Παναθηναϊκού σημαίνει ότι έχεις απαιτήσεις. Πολλές απαιτήσεις και τα 1-0 τα περσινά και οι αγχωμένες νίκες και οι ηλίθιες ήττες από τιποτένιες ομάδες δεν μας ταιριάζουν. Μας χαλάνε δεν είμαστε γαβροι εμείς να χαιρόμαστε αν ανατρέψουμε ένα παιχνίδι που χάναμε πχ από τη Λάρισα και τελικά κερδίσαμε στο τσακ. Οι άλλοι χαίρονται και μεις βρίζουμε γιατί αυτές οι μαλακίες δεν μας ταιριάζουν πως να το κάνουμε.
Χθες ήταν ωραία γιατί παίζαμε μπάλα, γιατί κερδίζαμε 3-1 και τρέχαμε να βάλουμε κι άλλο, γιατί αλλάζαμε μπαλιές σαν το φοβερό 1-2 του Ρουκάβινα με τον Νίνη και το γκολ.
Αυτός είναι ο Παναθηναϊκός που θέλουμε να βλέπουμε, νικητής στην ψυχολογία πάνω απ' όλα για να μπορεί να είναι και στο γήπεδο. Δεν ξέρω ποιος φταίει γι αυτήν την αλλαγή, η καινούργια διοίκηση, ο τεν κατε ή οι καινούργιοι και απ ότι φαίνονται ορεξάτοι νέοι παίκτες. Το θέμα είναι πως γίνεται κάτι και αυτό το κάτι είναι καλό κι αν ο τεν κατε ει ναι υπεύθυνος γι αυτό ελπίζω να γίνει ο Ομπράντοβιτς του ποδοσφαίρου και να μείνει εδώ για χρόνια, ανεξάρτητα του τελικού αποτελέσματος τον Μάιο
Δεν βιάζομαι , πολύ τουλάχιστον, να βγάλω τα θετικά συμπεράσματα αλλά είμαι αισιόδοξη εγώ πάντα και την αγαπάω γμτ την ομάδα πάντα...ελπίζω να μην μας απογοητεύσουν πάλι.
Ραντεβού στο πρώτο μας επίσημο αγώνα την Τετάρτη, τότε που θα μαζευτούμε όλοι μας εκεί, ελπίζω από τώρα και για πολλά χρόνια ακόμα. Τουλάχιστον για όσα χρόνια θα μπορούμε να πληρώνουμε το διαρκείας και πιο σημαντικό όσα χρόνια θα καταφέρνω να πείθω τον Θοδωρή να τ αγοράζουμε :-)

Χαράδρα της Ρεκκά

Τόσα χρόνια μου αρέσει αυτό το ποίημα του Αποστολίδη το "Λοχίας της αλλαγής" και δεν ήξερα , η άσχετη, ότι η χαράδρα της Ρεκκά είναι υπαρκτή περιοχή. Όχι μόνο υπάρχει αλλά είναι και στη Φωκίδα, κοντά στην Άμφισσα δλδ κοντά στο οικογενειακό μας εξοχικό!
Το βρήκα τυχαία, χαζεύοντας το site για τα μονοπάτια του Σκάϊ. Θα πρέπει να καταφέρω κάποια στιγμή να πείσω τον Θοδωρή να πάμε, θα θελα να δω την χαράδρα που οι μαργαρίτες δεν μπορούν να αποφασίσουν για το αν θα έρθει το ξημέρωμα για τον φαντάρο. Το μέρος που ήταν γεμάτο αντάρτες, ίσως και ο παππούς να ήταν ανάμεσα τους ποιος να ξέρει, δεν έχει μείνει κανένας από τους παλιούς στο σόι που να το ξέρει. Η γιαγιά πάντα έλεγε πως ο παππούς δεν μιλούσε ποτέ γι αυτά....

Σα να ναι η πρώτη φορά

Είχα μεγάλη αγωνία προς το τέλος Απριλίου...δεν ήξερα τι να κάνω, το ήθελα πάρα πολύ αλλά ο φόβος μήπως δεν ήταν σωστή κίνηση πάντα υπήρχε στο μυαλό μου. Ο Θοδωρής πότε έλεγε ναι και πότε όχι σε σημείο που κάποιες στιγμές δεν ήξερα τι από τα δύο ήταν η αλήθεια.
Μέχρι τα τέλη Μαΐου είχα πλέον αρχίσει να έχω τόση πολύ αγωνία που δεν μπορούσα να περιμένω να φτάσει η 3η Ιουλίου!
Όσο πλησίαζε η ημερομηνία ένιωθα να παλεύουν μέσα μου αισθήματα χαράς και άγχους μήπως κάνω κάτι που δεν χρειάζεται.
Όταν το κράτησα πρώτη φορά στα χέρια μου...πω πω δεν ξέρω πως ένοιωσα. Χαιρόμουν τόσο πολύ, ο Θοδωρής με κορόιδεψε στο σπίτι, θυμάμαι, μου φώναζε συνθήματα για να ξεσηκώνει. Μετά από αυτό ξεκίνησε η επόμενη ανυπομονησία! Πότε επιτέλους θα παίξουμε τον πρώτο αγώνα? Η αγωνία να δω την θέση μου στο γήπεδο, λες και πηγαίνω πρώτη φορά σε ποδοσφαιρικό αγώνα!
Σήμερα επιτέλους παίζουμε το πρώτο εντός έδρας φιλικό, μια ευκαιρία να δούμε αν οι θέσεις που διαλέξαμε στα διαρκείας είναι καλές ή όχι. Να δούμε τους καινούργιους παίκτες και το πως θα είναι μέσα στο γήπεδο. Να δούμε τον κόσμο που σαν και εμάς θα περιμένει κάτι, κάτι καινούργιο, κάτι ν αλλάζει...
Πάντα μου άρεσε το ποδόσφαιρο και πάντα μου άρεσε η ατμόσφαιρα του γηπέδου, ελπίζω φέτος να αποζημιωθώ για όλες αυτές τις φορές που δεν μπορούσα να είμαι εκεί. Μέσα στον παλμό του κόσμου που χαίρεται, αγχώνεται, φωνάζει...
Να νιώσω από κοντά τα αμφιλεγόμενα συναισθήματα που έχω παρατηρήσει ειδικά σε φιλάθλους του Παναθηναϊκού.
Σήμερα λοιπόν, θα γυρίσω σπίτι από τη δουλειά, θα αράξω λίγο και μετά με την επετειακή μου εμφάνιση, την πρώτη εμφάνιση που καταφέρνω να αγοράσω στα 35 μου χρόνια, θα πάω να ζήσω τη χαρά του να ανήκεις σε έναν "σύλλογο μεγάλο".
Ίσως φαίνεται χαζό το να με πιάνει τέτοια "κρίση" για έναν αγώνα ποδοσφαίρου και ειδικά φιλικό αλλά δεν με νοιάζει. Ξέρω πόσο δύσκολο είναι για κάποιον εκτός να καταλάβει τη μαγεία της στιγμής που η μπάλα μπαίνει στα αντίπαλα δίχτυα και όλοι γίνονται ένα κουβάρι που πανηγυρίζει Ή το να ακούς τον κόσμο να φωνάζει συνθήματα καινούργια που τώρα μαθαίνεις ή παλιά που τα τραγουδούσες στα νιάτα σου.
Ίσως να περίμενε κανείς η πρώτη μου δημοσίευση μετά από τόσους μήνες να μίλαγε για κάτι άλλο, κάτι πιο "σοβαρό". Τι να κάνουμε, το τι εξητάρει τον κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικό πάντα.
Και μένα δυο πράγματα αυτόν τον καιρό μου φτιάχνουν το κέφι. Οι αγώνες τις πανάθας και οι πρώτες μου διακοπές με τον άντρα που μου άλλαξε τη ζωή, οι πρώτες διακοπές μόνοι μας για την ακρίβεια.

Ραντεβού λοιπόν μετά τον αγώνα :-)

Πιστεύω εις ένα ΟΤΕ...πατέρα Ιντερνετοκράτωρα...♦

'Η αλλιώς..."Νυν Υπερ Πάντων ΟΤΕ..."

Το ίντερνετ μπήκε στη ζωή των απανταχού ελλήνων πιστών στην πατρίδα μας ( οι υπόλοιποι, βλέπε μετανάστες, το είχαν νωρίτερα) γύρω στις αρχές τις δεκαετίας του '90 αν θυμάμαι καλά....θυμάμαι πως μου φαινόταν τότε όταν πρωτοάνοιξα το pc γυρω στο '95 με '96 και είδα τις πρώτες δυνατότητες....ωραία πράγματα...
Τότε ο γλυκός μας ΟΤΕ όπως και οι υπόλοιπες ΔΕΚΟ της πατρίδας μας ήταν....πως να το πω ευγενικά...εχμμμ λίγος...γτπ....τεσπά όμως...Πολλές ιδιωτικές εταιρίες όπως forthnet, hellas on line, (δεν θυμαμαι άλλη) ξεκίνησαν τις πρώτες προσφορές...πλήρωνες το παγιο του ΟΤΕ για το τηλέφωνο σου και απο αυτές έπαιρνες την dial up σύνδεση για το ιντερνετ.
Λίγοι είχαν στο σπίτι τους ιντερνετ αρχικά αλλά σιγά σιγά αυτό άρχιζε να αλλάζει ως επι το πλείστον από την δική μας γενειά που χρησιμοποιούσε το ιντερνετ στη δουλειά και το ήθελε και στο σπίτι...τότε δλδ που άρχισε να λειτουργεί και για ψυχαγωγικούς σκοπούς.
Μέχρι ο ΟΤΕ να φέρει τις isdn γραμμές στην Ελλαδίτσα μας, αν έπαιρνες τηλέφωνο σε κανα κολλητό και μίλαγε συνεχώς η γραμμή του μάλλον θα ήταν online. Με τις isdn λοιπόν αρχίσαμε να εξελισσόμαστε. Ακούγαμε βέβαια να γίνεται λόγος για κάποιο μαγικό είδος σύνδεσης στο ιντερνετ το οποίο λεγόταν adsl ή dsl ή όπως το λέει ο καθένας και ΟΧΙ δεν με νοιαζει ποια είναι η διαφορά τους !!!! αν υπάρχει διαφορά δλδ.
Τέλος πάντων το θέμα είναι πως κάποια στιγμή ήρθε το dsl στην Ελλάδα και πάψαμε να είμαστε οι φτωχοί συγγενείς της ευρώπης...η ταχύτητες βέβαια για τα σημερινά δεδομένα αλλά και για τα δεδομένα των εξελιγμένων χωρών ήταν τραγικές αλλά παρ όλα αυτά πολύ καλύτερες από αυτές μιας dial up συνδεσης και σαφώς σε βάθος χρόνου οικονομικότερες.

Έβαλα dsl τον Γενάρη του 2006 μία προσφορά της Otenet πλήρωνες 4 μήνες αν θυμάμαι καλά, είχες 2 δώρο και μέχρι να συμπληρώσεις τον χρόνο, για ένα 6μηνο δλδ πλήρωνες 10 ευρώ τον μήνα. Για σύνδεση βέβαια 768, δεν έβγαινα οικονομικά και υψηλότερη αλλά αυτή για αρχή με κάλυπτε.
Όπως όλοι όσοι βρίσκονταν στη θέση μου εύχονταν για ΈΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΈΝΑ πράγμα...αχ θεούλη μου ας απαλλαγούμε από το πάγιο του ΟΤΕ! Γιατί να μην μπορεί κάποια εταιρία να μας δώσει αυτό που θέλουμε χωρίς να πληρώνουμε και το πάγιο της ΔΕΚΟ? Όλοι ευχόμασταν και παρακαλούσαμε για καλές υπηρεσίες εκτός ΟΤΕ....
Και κάποια στιγμή οι προσευχές μς εισακούστηκαν....ένα κάρο εταιρίες άρχισαν να μας βομβαρδίζουν με πακέτα ίντερνετ και σταθερής τηλεφωνίας έχοντας σαν μότο αυτό που σαν διψασμένοι περιμέναμε να ακούσουμε: " Καταργεί το πάγιο ΟΤΕ"
Οι εκκλησίες γέμισαν πιστούς που ευχαριστούσαν τον Θεό, στην Τήνο νέοι ανεβαίναν στην εκκλησία στα γόνατα...τελος πάντων καταλαβαίνετε τι εννοώ...ό ένας μετά τον άλλο φίλοι και γνωστοί μου, κολλημένοι με το ιντερνετ και τα wow & bf2 κλπ άρχισαν να μου λένε για την μία ή την άλλη εταιρία και να κάνουν σαν τρελοί αιτήσεις και νέες συνδέσεις κλπ κλπ...
Εγώ η έρμη τους έβλεπα και τους ζήλευα όντας κλειδαμπαρωμένη στο συμβόλαιο μου μέχρι την επόμενη χρονιά, βέβαια κάτι περίεργα έβλεπα προσπαθώντας να επικοινωνήσω με φίλους στο msn, κατι συνδέσεις που ανοιγοκλείνανε αλλά δεν γαμιέται λέγαν όλοι...αφού είναι χωρίς πάγιο ΟΤΕ! και γω ζήλευα...
Ώσπου τον Δεκέμβρη του 2006, σαν χθες μου φαίνεται, άκουσα μια διαφήμιση και ένοιωσα την άνοιξη να έρχεται στην καρδιά μου, είδα τον κόσμο , τον υπέροχο κόσμο του ίντερνετ να μου χαμογελά...άκουσα την διαφήμιση της On Telecoms!!!! Μια καινούργια εταιρία στην Ελλάδα με περγαμηνές της εξ Ολλανδίας ορμώμενης μαμάς εταιρίας, μιας από τις πρώτες που ασχολήθηκαν με την dsl γραμμής και είπα αυτό είναι...είμαι ερωτευμένη...
Το πρώτο πράγμα που έκανα είναι να το πω στον Θοδωρή μου ο οποίος είχε πείσει τους γονείς του ότι το να βάλουν ιντερνετ στο σπίτι ήταν πολύ σημαντικό. Υπήρχε βέβαια και το καροτάκι που μας κούναγε η εταιρία μπροστά στο στόμα μας...."Χωρίς πάγιο ΟΤΕ" το ψάξαμε λοιπόν από δω, το ψάξαμε απο κει και κάποια στιγμή τον Φεβρουάριο του '07 αν θυμάμαι καλά ήταν μέσα στους πρώτους 1000 συνδρομητές που κάναν αίτηση για το πακέτο της εταιρίας.
Τους είπαν 20 εργάσιμες και παρότι η αγάπη μου γκρίνιαζε ότι αυτό δεν θα γινόταν ποτέ, στις 19 μέρες ο εξοπλισμός ήταν σπίτι τους και στις 20 μέρες όλα ήταν σε λειτουργία! Και τι ταχύτητα! Περίπου 6mbs από την πρώτη βδομάδα και ανέβαινε...κλονίστηκε ο κόσμος μου...δάκρυα φτάσανε στα μάτια μου απο την συγκίνηση! Γρήγορο ίντερνετ στην Ελλάδα...ήμουν τόσο περήφανη για την σωστή μας κίνηση.
Γιατί βλέπετε είχαμε και τον κολλητό τον Αλέξη που εκεί που φαινόταν ότι αγαπούσε τον παροχό ιντερνετ που είχε ως τότε και τον εκθίαζε στα μάτια μας, ξαφνικά , out of the blue που θα λέγαν και στην Οξφόρδη, άρχισε να τα γυρνάει. Μια το δίκτυο (Vivodi) έπεφτε, μια που δεν τους έβρισκε στο τηλέφωνο μία το ένα μια το άλλο, τα παίρνει στο κρανίο λοιπόν και κόβει την εν λόγω και κάνει αίτηση αλλού (forthnet )...εντωμεταξύ, έχω κάνει και γω την προπαγάνδα μου στο πατρικό μου και αποφασίζουμε να κάνουμε αίτηση στην On. Μας λένε σε 20 εργάσιμες και ωωωω τι χάρα...45-50 εργάσιμες μετά, το ίντερνετ ήταν σπίτι! Με σύνδεση το πολύ 4-6 mbs από τα 10 αλλά είπαμε ήταν χωρίς πάγιο ΟΤΕ! και σαφώς πολύ πολύ φτηνότερη από τις αντίστοιχες ( που δεν υπήρχαν δλδ αντιστοιχες) χρεώσεις του εθνικού μας τηλεπικοινωνιακού φορέα.
Πάμε πίσω στον Αλέξη τώρα ο οποίος μετά από σχεδόν 4 μήνες χωρίς ίντερνετ, καθημερινά βρισίδια ( με το μπαρδόν) με την τελευταία εκ των εταιριών και 2-3 αιτήσεις διακοπής της αίτησης του, μας λέει, παιδιά τελείωσε να πανε να μπιπ όλοι εγώ θα πάω στον ΟΤΕ. Θυμάμαι πως τον κοροϊδεύαμε και του λέγαμε να μην το κάνει, ότι είναι πανάκριβος ότι είναι δημόσιο άρα δυσκίνητο κλπ κλπ. Παρόλες όμως τις παραινέσεις μας να δοκιμάσει την On που ήταν αξιόπιστη ο Αλέξης μας έπεσε στον ΟΤΕ. Με 8 mbs τα οποία παρεπιμπτόντως τα έπιανε. Αααα ο Αλέξης μένει στο κέντρο της Αθήνας δίπλα σχεδόν στον κεντρικό κόμβο των εταριών.
Συνεχίζουμε αφήνοντας τον φίλο μας να σερφάρει χαρούμενος με την σύνδεση του και το πάγιο του και πάμε στα δικά μας.
Τον Σεπτέμβρη του 2007, αποφάσισα να μετακομίσω. Το πατρικό ήταν πια πολύ μικρό για να χωρέσει 3 γομάρια δλδ εμένα και τ αδέλφια μου και επίσης με τον άντρα της ζωής μου ( ναι είμαι και ρομαντική πανάθεμα με) είχαμε αποφασίσει να στεγάσουμε τον έρωτα μας κάτω απο το ίδιο κεραμύδι και για την ακρίβεια κάτω από τους υπόλοιπους 7 ορόφους της πολυκατοικίας μας στο κέντρο της Αθήνας στην Αλεξάνδρας ( προσέξτε το που είναι το σπίτι γιατί είναι σημαντικό ).
Λίγες μέρες πριν τελειώσει κάποιες εργασίες ο ιδιοκτήτης και μας το παραδώσει, συγκεκριμένα στις 12 Σεπτεμβρίου του σωτήριου έτους 2007, σήκωσα χαρούμενη το τηλέφωνο, κάλεσα 13801, περίμενα ...περίμενα...περίμενα (χαρούμενη πάντα ) και έκανα την αίτηση που εγώ και ο Θοδωρής μου θέλαμε τόσο πολύ. Ένα πλήρες τηλεπικοινωνιακό πακέτο της γλυκιάς μας ΟΝ της εταιρίας που τόσο αγαπούσαμε και ας ξέραμε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζαν οι γονείς μας στα σπίτια μας, ειδικά οι δικοί μου και με τις διακοπές τις σύνδεσης και με το τηλέφωνο αλλά είπαμε...είχαμε ( προσέξτε ιδιαίτερα το "είχαμε" ) έρωτα.
Ο συμπαθητικός κυριούλης μου είπε ότι σε 25 εργάσιμες θα είμασταν online. Έστειλα τα απαραίτητα έγγραφα, επιβεβαίωσα ότι τα λάβανε σωστά και ασχολήθηκα με την μετακόμιση.
Στις 30 εργάσιμες περίπου τους ξανακάλεσα. Μου είπαν ότι η αίτηση μου είχε ακυρωθεί από τον ΟΤΕ και κάναμε επαναπροώθηση της. Αιτιολογία δεν μου είχαν πει. στις 40 εργάσιμες ξανακάλεσα...μου είπαν ότι η αίτηση μου Η ΑΡΧΙΚΗ είχε ακυρωθεί από τον ΟΤΕ και ότι δεν είχε γίνει επαναπροώθηση της. Ξαναζήτησα να γίνει και ρώτησα επίμονα να μάθω τον λόγο και μου πέσαν τα μαλλιά..." Είστε εκτός αστικού κόμβου" είπε μια κοπελίτσα στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής.
" Συγνώμη δεν σας κατάλαβα , είπα, νόμιζα για μια στιγμή ότι μου είπατε ότι είμαι εκτός αστικού κόμβου"
"Ναι, έλαβα την απάντηση, αυτό σας είπα είστε εκτός αστικού κόμβου "
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να πιστέψω αυτό που άκουγα. Δεν ξέρω γιατί, ίσως γιατί ήθελα πολύ να συνδεθώ γιατι δεν είχα καθόλου τηλέφωνο σπίτι, ίσως γιατί είμαι ξανθιά ή ίσως ΕΠΕΙΔΗ ΜΕΝΩ ΣΤΗΝ ΛΕΩΦΟΡΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ!!!!!
Δεν έβρισα...έχω αγωγή εγώ από το σπίτι μου, με τα αγγλικά μου και το ποδόσφαιρο μου ( τι να κάνω, τα γαλλικά και το πιάνο δεν μ αρέσουν) είπα απλά στην κοπελίτσα ότι μάλλον έχει γίνει κάποιο λάθος και να προσπαθήσουν πάλι και αν συμβεί κάτι να με καλέσουν στο κινητό μου για να γνωρίζω πως πάει η αίτηση μου. Μου είπε πως βεβαίως και θα με καλούσαν και να μείνω ήσυχη. Οπότε και γω έκλεισα το τηλέφωνο μετά από 45 λεπτά μαζί με την αναμονή του 30λεπτου. Ήμουν ήσυχη...η ξανθιά...
Πάρα πολλές εργάσιμες μετά
Όσο πήραν εσάς τηλέφωνο, τόσο είχαν βέβαια πάρει και μένα, αισίως ήταν μέσα Νοεμβρίου, η απεργία των σεναριογράφων στην USA είχε ξεκινήσει, το Lost θα ξεκίναγε τέλος γενάρη και όλα τα υπόλοιπα που παρακολουθούσαμε τα έφερνε πακέτο σπίτι ο Θοδωρής από το πατρικό του όπου η καλή μας ON δόξα τον ύψιστο λειτουργούσε. Εγώ έπηζα στη δουλειά και όταν γύρναγα αργάμιση στο σπίτι σκεφτόμουν ότι δεν μπορούσα για άλλη μια φορά να περιμένω κανα μισάωρο με 40λεπτό στην αναμονή για να μου λακαμίες για μια ακόμα φορά και να χρεώσω για μια ακόμα φορά το κινητό μου. Οπότε περίμενα καμμιά μέρα που θα πήγαινα να χρεώσω το τηλέφωνο των γονιών μου ή των γονιών του Θοδωρή. Γουρουνιά ή όχι αλλιώς δεν γινόταν.
Μιά μερα προς τα τέλη Νοέμβρη, είμασταν στους γονείς του Θοδωρή και μου λέει ο πατέρας του να πάρω την ΟΝ τελέφωνο να δω ρε γμτ τι γινεται. Τα νεύρα μου ήταν κρόσια όση ώρα περίμενα να το σηκώσουν, περιέργως όχι πάνω από 15 λεπτά αλλά γίναν χειρότερα όταν μου είπε η κοπελίτσα ότι για μια ακόμη φορά η αίτηση μου είχε ακυρώθει και ναι σαφώς δεν με είχαν ενημερώσει και ότι βρισκόμουν ΕΚΤΟΣ ΑΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΒΟΥ. Ανάμεσα στα πολλά που είπα με εμφανώς ειρωνική και εκνευρισμένη φωνή ήταν και η ερώτηση προς την κοπέλα για το αν μένει στην Αθήνα και αν γνωρίζει την Αλεξάνδρας.
Περιέργως, αν και περιοχή εκτος αστικού κόμβου, ήταν αρκετά γνωστή και η κοπέλα την γνώριζε...και εκεί βέβαια έμειναν όλα γιατί κάναμε απλώς για άλλη μια φορά επαναπροώθηση της αίτησης και μου υποσχέθηκαν ότι και βέβαια θα μου τηλεφωνήσουν για να με ενημερώσουν για την πορεία της αίτησης.
Χιλιάδες (όπως μου φάνηκαν) εργάσιμες μέρες μετά και αρκετά τηλέφωνα όχι ιδιαίτερα σε ήρεμο τόνο, πάντα τηλέφωνα που έχω κάνει εγώ και μόνο...
Ημουν στη δουλειά, Παρασκευή βράδυ , μήνας Δεκέμβρης, έχω απομείνει μόνη γύρω στις 21:45. Αποφασίζω να πάρω την εν λόγω να μάθω που βρίσκεται η αίτηση μου, μιας και μπορούσα στη δουλειά να έχω την γραμμή σε ανοικτή ακρόαση και να δουλεύω παράλληλα. Κατά τις 22:20, το σηκώνει ένας κυριούλης αφού έχω αρχίσει πλέον να σιγοτραγουδω βρίζοντας "Come on come on..." Ένας πολυ εξυπηρετικός κύριος 50αρης απ ότι είπε ο οποίος θεώρησε αστείο το να είμαι εκτός αστικού κόμβου εν μέσω λεωφόρου Αλεξάνδρας και με διαβεβαίωσε ότι την ερχόμενη Δευτέρα στις 18:00 θα με καλέσει να με ενημερώσει τι συμβαίνει.
Χάρηκα αλλά ακόμα, σήμερα 01/02 περιμένω να έρθει η εν λόγω Δευτέρα, ίσως εννοούσε την Παρουσία. Παράλληλα με όλα αυτά, να έχω και έναν κατενθουσιασμένο Αλέξη που να πίνει νερό στο όνομα του ΟΤΕ και να έχω αρχίσει να το σκέφτομαι πλέον να τους χέσω όλους και να βάλω ΟΤΕ.
Βεβαίως ο λογαριασμός του κινητού μου και εν όψει εορταστικών ημερών αρχίζει να φουσκώνει επικίνδυνα....
Σαββάτο 05/01/08
Ξεκινάω σαν καλή νοικοκυρά που είναι δούλα και κυρά να πάω στο S/M να πάρω τις απαιτούμενες προμήθειες για το σπίτι. Στον δρόμο μου βλέπω ένα OTESHOP, ανοίγω την πόρτα, πάω στον υπάλληλο και λέω τις μαγικές λέξεις. Μένω πιο πάνω στην Αλεξάνδρας και θέλω τηλέφωνο και συνδεση ιντερνετ για το σπίτι. Συμπληρώνω την αίτηση με όλα τα στοιχεία και η καλή κυριούλα μου δίνει ένα τηλέφωνο να καλέσω την Δευτέρα για να κλείσω ραντεβού με τεχνικό για το τηλέφωνο. Την ίδια μέρα ετοιμάζω την επιστολή προς την ΟΝ για να σταματήσουν τις διαδικασίες για ενεργοποίηση.
Δευτέρα 07/01/08
Φτιάχνω καφέ και προσπαθώ να προετοιμάσω τον εαυτό μου για την μεγάλη αναμονή και για την μείωση του χρόνου ομιλίας του κινητού. Παίρνω το νούμερο, ακούω τουτ, τουτ,τουτ ΟΤΕ καλημέρα σας....και μένω κόκκαλο...
Τους λέω τα καθέκαστα βρίσκουν την αίτηση μου και μου δίνουν ραντεβού 01/02 λόγω φόρτου. Με ενημερώνουν για τα απαραίτητα έγγραφα και το κλείνουμε. Συνολική διάρκεια ούτε 10 λεπτα.
16/01/08
Είμαι στη δουλειά και χτυπάει το κινητό μου. Το σηκώνω και ακούω " Καλημέρα είμαστε απο τον ΟΤΕ" μένω ζόμπι να το κοιτάω...ένας πολύ ευγενικός κυριούλης με ενημερώνει ότι υπάρχει η δυνατότητα να έρθουν 22/01 να μου συνδέσουν το τηλέφωνο μεταξυ 08:00-14:00, ζητάω μικρότερο διάστημα και μου λένε ότι θα έρθουν 08:00-11:00. Σαστίζω...
Μια μέρα πριν το ραντεβού ο Θοδωρής μου είναι σίγουρος ότι it is too good to be true...
22/01/08 08:45
Χτυπάει το κουδούνι, ο τεχνικός στη πόρτα μου κοιτάει τα καλώδια κατεβαίνει στο κουτί , ανεβαίνει στο σπίτι, ξανακατεβαίνει κάτω, ξαναέρχεται και μου λέει
ότι είναι έτοιμο το τηλέφωνο. Με καλεί από το σπίτι μου στο κινητό, παίρνω και γω τηλέφωνο και είμαι έτοιμη να κλάψω απο ευτυχία....με τον θοδωρή νιώθουμε σαν πρωτόγονοι...κοιτάμε το σταθερό, το σηκώνουμε και κάνει τουτ και το κλείνουμε έντρομοι φωνάζοντας ο ένας στον άλλο ΟΥΓΚ.
30/01/08
Στον δρόμο για τη δουλειά, χτυπάει το κινητό μου. "Καλημέρα είμαστε από το OTESHOP, είναι έτοιμη η γραμμή σας μπορείτε να έρθετε να πάρετε τον εξοπλισμό σας"
31/01/08 09:45
Παραδίδω στον Θοδωρή τον εξοπλισμό, δλδ το ρούτερ, μέσα σε 2 ώρες είμαστε online. Το πρώτο screenshot που μου έστειλε με downloads έδειχνε ταχύτητα 1,7ΜΒ/sec download .

Συνολικός χρόνος από αίτηση μέχρι ενεργοποίηση : 26 μέρες

Ηθικό Δίδαγμα :

Μετά από 4 μήνες ταλαιπωρίας και χαμένου χρόνου και χρημάτων αποφάσισα ότι η αγάπη μου και πάλι είχε δίκιο όταν έλεγε κράτος και πάλι κράτος δεν πα οι άλλοι να σου τάζουν τον ουρανό με τ άστρα.
Οπότε :

Πιστεύω εις έναν ΟΤΕ,
πατέρα ιντερνετοκράτωρα,
ποιητή τηλεφώνου και δικτύου οπτικών ινών....